Vier weken onze neus achterna in ons campertje. Of liever gezegd onze bedstee op wielen, want camper is te veel eer voor deze “wijsneus”(voor de VW-bus kenners een bijnaam voor de T4). Maar desalniettemin perfect passend bij ons als verstokte kampeerders. Heerlijk relaxt “weg van de snelweg” afzakkend naar het zuiden. Het werd uiteindelijk een echte ronde van Frankrijk, van de Alpen tot aan de Cote d’Azur, overstekend naar de Midi Pyreneeën, de echte Pyreneeën en de Atlantische kust om vervolgens vanaf de grens met Spanje tot en met Bretagne en Normandië de cirkel rond te maken. Heerlijk om al die verschillende indrukken op je in te laten werken en op te snuiven. We hadden tot dusver voornamelijk ons eigen potje gekookt, maar een etentje in het idyllische restaurant van camping “le Manoir de Ker an Poul” in Bretagne hadden we wel verdiend. Vanwege de speciale gelegenheid, we hadden immers een fantastische rondreis er op zitten, besloot ik eens een traditioneel gerecht te bestellen, genaamd “Andouille de Guémemé”. Echter tijdens het eten keerde mijn maag zich letterlijk om.  Deze “indruk” kon ik niet verwerken!  Krampachtig probeerde ik de stukken gedraaide worst onopvallend weg te moffelen in een servet, daarbij angstvallig op de alleraardigste serveerster lettend,  die steeds langs kwam om in haar allerbeste Engels te vragen of alles naar wens was.  Na mijn “Mr. Bean momentje” en bijkomend van de slappe lach vond ik op Google als eerste hit bij het intikken van dit gerecht: ” Franse gerechten die je liever niet zou willen proberen”. Ja Fransen gebruiken werkelijk alles van het varken !

Schrijf reactie (0 Reacties)

We gingen onze vakantie eens anders aanpakken. Niet meer minimaliseren om onze hele campinguitrusting en hond in een compacte auto met dakkoffer te proppen. Met zijn tweeën was dat al een hele uitdaging, maar met onze Texelse vrienden erbij leek ons dat geen goed plan. Als onervaren kampeerders zouden ze al genoeg “krampeer” gevoel beleven, dus tijdens de reis was ruimte geboden. De keuze viel op een verlengde VW T6, jawel een nieuwe huur bus!  Wat een luxe  om ongegeneerd die enorme laadruimte vol te pleuren: ”Ja en die koffers kunnen ook nog wel mee!”
De bestemming was reeds gekozen, daar hoefden we geen stress over te hebben. Samen hadden we een camping uitgezocht in de nabijheid van het plaatje Anduze, in de Franse Cévennes. En de route was eenvoudig in te plannen in mijn TomTom. Een kind kon de was doen.
Na zo’n 1000 km leek het eind in zicht. Op de borden langs de snelweg doemde de naam Anduze al op, dus het kon niet lang meer duren. Vreemd genoeg negeerde “Tom” de afslag Anduze, maar je moet toch vertrouwen op de techniek hé!
Toen we over een schitterende maar smalle kronkelroute steeds hoger in de bergen kwamen, kregen we het allemaal wel een beetje benauwd, niet alleen vanwege de steile afgronden en de haarspeldbochten, maar ook vanwege het onbestemde gevoel dat die camping aan de rivier toch onmogelijk zo hoog en afgelegen kon liggen! Het eindpunt bleek letterlijk een doodlopende weg boven in de bergen en geen spoor van een camping!  Daar kwam ik erachter dat niet de techniek debet was aan onze dwaaltocht, maar dat ik de naam van de eindbestemming niet compleet had ingevoerd in het navigatiesysteem. 
Op de terugweg keken de petanque spelers in het afgelegen gehucht geërgerd naar die stomme Hollanders die hun spel en zondagsrust voor de tweede keer verstoorden, maar wij waren blij dat we weer een herkenningspunt zagen.
Uiteindelijk arriveerden wij bij onze camping. Het enige opstakel was nog een enge betonnen brug zonder leuningen(zie foto), maar toen we daar overheen waren kon onze vakantie beginnen op de paradijselijk mooie camping Cévennes-Provence!

Schrijf reactie (1 Reacties)