KARPATHOS 2007 ! Eindelijk weer op Griekse bodem na een afwezigheid van 22 jaar! En een bijzonder weerzien want hadden we al niet eerder kennis gemaakt met dit eiland? Het was 1983 en mijn vriendin en ik waren met schoonzus en een vriend twee weekjes op Kos, één van de eilanden aan de Turkse kust en behorende tot de eilandengroep de Dodekanesos. Voor mij was het in ieder geval één van mijn eerste buitenlandse vliegreisjes en ik was gelijk verknocht aan het mooie Griekenland met zijn donkerblauwe zee en zijn witte kerkjes met helblauwe koepels.  Maar een bezoek aan een eiland kan niet zonder een boottochtje, dus enthousiast nam ik de organisatie van de trip op mij en boekte deze bij één van de reisbureautjes. Een bezoek aan het heilige eiland Patmos, wat in de buurt bleek te liggen was het plan. Vol verwachting stapten we op de bewuste dag met zijn vieren op de boot. Na zo'n 1 1/2 uur varen begonnen we wat ongeduldig te worden, maar gelukkig kwam de haven in zicht. Ergens had er bij ons een belletje moeten gaan rinkelen toen we die man met die grote wijzerplaat passeerden bij het verlaten van de boot.  Maar ja, lekker belangrijk, wij waren op het eiland Patmos en zouden ons wel vermaken! Terwijl de meiden een strandje opzochten, beklommen wij een berg, waarop zich een klooster bevond. Ook al niet zo slim met 35 graden en “highnoon” en dat werd ons onderweg wel duidelijk gemaakt door hoofdschuddende “locals”. Maar goed, de terugweg naar beneden was een stuk relaxter, totdat we ineens de scheepshoorn van onze boot een paar keer hoorden toeteren. Enigszins verbaasd zagen we een horde mensen de boot weer opstappen, die daarna de haven uitvoer. Nou ja, niet iedereen kan zich kennelijk een hele dag vermaken op een klein eiland, maar wij waren nog niet uitgekeken op Patmos en zouden wel een latere boot terug pakken.

Toen we ons even later weer voegden bij de meiden op het strandje, vertelden ze dat ze leuk hadden gekletst met een bewoonster van het eiland. Het was hen wel opgevallen dat het meisje het steeds had over Leros, maar dit werd door mijn vriendin en haar zus steevast aangevuld met “you mean Leros, gemeente Patmos?”.

Na een paar uur op het strand leek het ons wel handig om te weten wanneer de volgende boot weer zou vertrekken naar Kos, dus gingen mijn vriend en ik naar een restaurantje in de haven en vroegen aan de eigenaresse wanneer de volgende boot naar Kos zou gaan.  Zij keek ons met glazige ogen aan en zei dat er de komende dagen geen boot meer van het eiland zou vertrekken. Ik hield echter vol dat we echt een dagtrip Kos-Patmos hadden geboekt en dat dat inclusief de terugreis was.  Schaterlachend antwoordde de vrouw dat we niet op Patmos waren, maar op Leros!

Ik had dus bij de boeking over het hoofd gezien dat er twee eilanden aangedaan zouden worden bij de dagtrip en de eerste stop was Leros en de laatste Patmos. Gelukkig hadden de “Lerossianen” ervaring met idioten(van oudsher eiland met veel psychiatrische klinieken) en ze hielpen met het zoeken naar een oplossing. Van de andere kant van het eiland zou de komende nacht een vrachtboot vertrekken en een taxichauffeur bracht ons daarheen. De vrachtboot bracht ons via vier andere eilanden, waaronder Karpathos, uiteindelijk weer naar Kos waar we om 07:00 hartelijk werden ontvangen door een ongeruste hotelbaas.

Aan het avontuur hielden we een gevleugelde uitspraak van onze vriend over:” Leros is heel mooi, maar je moet denken dat je op Patmos zit”.

En zo ben ik weer terug bij het begin van mijn verhaal. Overigens is de afgebeelde boot van een bootreisje wat we op een snikhete dag op Karpathos maakten.

Reacties mogelijk gemaakt door CComment