KARPATHOS 2007 ! Eindelijk weer op Griekse bodem na een afwezigheid van 22 jaar! En een bijzonder weerzien want hadden we al niet eerder kennis gemaakt met dit eiland? Het was 1983 en mijn vriendin en ik waren met schoonzus en een vriend twee weekjes op Kos, één van de eilanden aan de Turkse kust en behorende tot de eilandengroep de Dodekanesos. Voor mij was het in ieder geval één van mijn eerste buitenlandse vliegreisjes en ik was gelijk verknocht aan het mooie Griekenland met zijn donkerblauwe zee en zijn witte kerkjes met helblauwe koepels.  Maar een bezoek aan een eiland kan niet zonder een boottochtje, dus enthousiast nam ik de organisatie van de trip op mij en boekte deze bij één van de reisbureautjes. Een bezoek aan het heilige eiland Patmos, wat in de buurt bleek te liggen was het plan. Vol verwachting stapten we op de bewuste dag met zijn vieren op de boot. Na zo'n 1 1/2 uur varen begonnen we wat ongeduldig te worden, maar gelukkig kwam de haven in zicht. Ergens had er bij ons een belletje moeten gaan rinkelen toen we die man met die grote wijzerplaat passeerden bij het verlaten van de boot.  Maar ja, lekker belangrijk, wij waren op het eiland Patmos en zouden ons wel vermaken! Terwijl de meiden een strandje opzochten, beklommen wij een berg, waarop zich een klooster bevond. Ook al niet zo slim met 35 graden en “highnoon” en dat werd ons onderweg wel duidelijk gemaakt door hoofdschuddende “locals”. Maar goed, de terugweg naar beneden was een stuk relaxter, totdat we ineens de scheepshoorn van onze boot een paar keer hoorden toeteren. Enigszins verbaasd zagen we een horde mensen de boot weer opstappen, die daarna de haven uitvoer. Nou ja, niet iedereen kan zich kennelijk een hele dag vermaken op een klein eiland, maar wij waren nog niet uitgekeken op Patmos en zouden wel een latere boot terug pakken.

Toen we ons even later weer voegden bij de meiden op het strandje, vertelden ze dat ze leuk hadden gekletst met een bewoonster van het eiland. Het was hen wel opgevallen dat het meisje het steeds had over Leros, maar dit werd door mijn vriendin en haar zus steevast aangevuld met “you mean Leros, gemeente Patmos?”.

Na een paar uur op het strand leek het ons wel handig om te weten wanneer de volgende boot weer zou vertrekken naar Kos, dus gingen mijn vriend en ik naar een restaurantje in de haven en vroegen aan de eigenaresse wanneer de volgende boot naar Kos zou gaan.  Zij keek ons met glazige ogen aan en zei dat er de komende dagen geen boot meer van het eiland zou vertrekken. Ik hield echter vol dat we echt een dagtrip Kos-Patmos hadden geboekt en dat dat inclusief de terugreis was.  Schaterlachend antwoordde de vrouw dat we niet op Patmos waren, maar op Leros!

Ik had dus bij de boeking over het hoofd gezien dat er twee eilanden aangedaan zouden worden bij de dagtrip en de eerste stop was Leros en de laatste Patmos. Gelukkig hadden de “Lerossianen” ervaring met idioten(van oudsher eiland met veel psychiatrische klinieken) en ze hielpen met het zoeken naar een oplossing. Van de andere kant van het eiland zou de komende nacht een vrachtboot vertrekken en een taxichauffeur bracht ons daarheen. De vrachtboot bracht ons via vier andere eilanden, waaronder Karpathos, uiteindelijk weer naar Kos waar we om 07:00 hartelijk werden ontvangen door een ongeruste hotelbaas.

Aan het avontuur hielden we een gevleugelde uitspraak van onze vriend over:” Leros is heel mooi, maar je moet denken dat je op Patmos zit”.

En zo ben ik weer terug bij het begin van mijn verhaal. Overigens is de afgebeelde boot van een bootreisje wat we op een snikhete dag op Karpathos maakten.

Schrijf reactie (0 Reacties)

Even uit de sleur stappen en zorgeloos over het strand banjeren. De wind door je haren(nou ja, door de haren van mijn vrouw) en het gebulder van de golven op de achtergrond laten je verstand stil staan. Meditatie in zijn eenvoudigste vorm. Geen afspraken, geen andere verplichtingen en geen telefoontjes(geen bereik). Ruw word ik ineens uit mijn meditatie gehaald door een vibratie in mijn  broekzak. Zuchtend haal ik het apparaat(de telefoon) uit mijn broek en ik zie dat ik weer een woordje moet leggen. Ik was de bewoonde wereld weer te dicht genaderd en ik werd weer aangestraald. De ergernis over de timing van mijn Wordfeud partner maakt al snel plaats voor een zelfgenoegzaam lachje:  “nieuwjaarsstrandwandeling”. Probeer dat maar eens te overtreffen!

Schrijf reactie (0 Reacties)

"Hij lag er mooi bij". Van deze dooie kwal kun je dat gerust zeggen. "De enige goeie kwal is een platte kwal!".Sommigen zeggen hetzelfde van katten, maar dat ligt bij mij wat gevoeliger. Gisteravond had ik weer zo'n momentje. De poes was weer spoorloos en mijn vrouw, die net van haar werk kwam, merkte terloops op dat er voor in de straat wat "bloederigs"lag. Het was in ieder geval "erg plat". Ik wist niet hoe snel ik naar de aangeduide plek moest lopen. Tot mijn opluchting was het een plat gereden das. Een stropdas wel te verstaan, wel één met rode strepen erop, dus de vergissing was mijn nachtblinde echtgenote niet helemaal aan te rekenen. Hoop maar niet dat ze mij nu ook een kwal vindt.

Schrijf reactie (0 Reacties)