Zie je die paar duifjes onder de kiosk?  Om het plaatje interessanter te maken moest ik een beetje inzoemen en de rest van de duiven weglaten, die het halve Catalunaplein in Barcelona bevolkten en in het bijzonder deze kiosk belegerden. Helaas, duiven zijn nogal grijs en dan kies je toch voor de verlokkende kleuren van de kiosk. Als je weinig te bieden hebt,  ga je het mooier maken dan het is. Ik bedoel daarmee de prullaria van dat bejaarde vrouwtje dat haar uiterste best deed om nog een beetje haar armetierige aow’tje op te vijzelen. Ik heb bewondering voor haar. De duiven waarderen haar kennelijk  ook,  niet in de laatste plaats om het duivenvoer dat ze tegen een geringe betaling ter beschikking stelt aan de toeristen.  Deze duifjes zijn daarnaast extra blij dat ze in Barcelona wonen, want de duiven in Madrid worden massaal weggevangen... ze schijnen ziektes over te brengen. Buiten de stad worden ze dan gedesinfecteerd en losgelaten, althans dat zegt men. Frappant is wel dat er in de buitenwijken van Madrid een bijzondere delicatesse op het menu staat.  Ja, je raad het al.. Gemarineerde duivenborst! 

Schrijf reactie (0 Reacties)

“Appie Flok”  de man die sneller “skiet” dan zijn eigen schaduw. Daar moet je wel even bij stilstaan, anders vat je hem niet… Ik moet eerlijk bekennen, deze typering is inmiddels een beetje gedateerd, maar kwam niet uit de lucht vallen. Mijn eerste ski-avontuur in Oostenrijk(zo’n 30 jaar geleden) heb ik daardoor nauwelijks overleeft. Mijn nieuw aangeschafte ski-uitrusting, waaronder een professionele “ renhose”  schepte verwachtingen. De combinatie van mijn jeugdige overmoed en waarderende blikken van mijn ski-klasgenoten, bleek bijna fataal. “Der Slucht”, een 100 meter lange sneeuw ravijn, was het decor van de wedstrijd tussen mij en een volleerde skiër en ik ging er vol in. Tot mijn verbazing kwam ik als eerste uit het ravijn gezeild. Veel tijd om de bewonderende blikken van mijn ski-klas gade te slaan had ik niet, want de overgang naar een stuk ongeprepareerde piste(tiefschnee) vergde al mijn concentratie. Helaas, hun bewonderende blikken sloegen al gauw om in bezorgde blikken toen ze mij ongeremd op een berghut af zagen stuiven. Mijn enige kans om de schade te beperken was de “egelmanoeuvre”, d.w.z. laten vallen, oprollen en maar hopen op het beste.  De klap kwam hard aan, maar ik weet niet wat meer was geknakt: mijn nek of mijn ego!

Schrijf reactie (0 Reacties)

Geen last meer van obstipatie sinds mijn grote vriend in ons toilet hangt. "Loslaten" is een van zijn kernthema's. De grote boodschap krijgt zo een heel andere betekenis. Toch bizar dat zo'n man uit de Himalaya zo'n grote invloed heeft gekregen in de westerse wereld.  Moet zijn boodschap toch wel heel bijzonder zijn. Tenzin Gyatso(zijn echte naam) weet in ieder geval waar en hoe hij het innerlijk van de mens het beste aan kan spreken: op de enige plaats op de wereld, waar een mens echt zichzelf kan zijn.  Nu snap ik ook die olijke blik in zijn ogen op de kalender: waarschijnlijk zag hij zich al in al die westerse wc's hangen!

Schrijf reactie (0 Reacties)

Kadootje voor onze zoon. Of hij er eerst zo blij mee was, ik betwijfel het. Hij deed verwoedde pogingen om ook mij over te halen uit een vliegtuig te springen. Gelukkig had ik last van mijn rug en duizend en één andere smoezen om er onder uit te komen. Maar hoe dichter we bij het moment suprême kwamen, hoe koelbloediger zoonlief zich gedroeg, dit in tegenstelling tot zijn ouders, die het toch wel erg spannend vonden. Gelukkig ben ik goed met statistieken, waardoor mijn verstand zei dat er geen gevaar te duchten was. Maar toen ik de eigen risico verklaring moest tekenen, begon ik toch te twijfelen. Stond er niet dat de deelnemer verzekerd was, maar dat alleen de laatste 10 meter voor eigen risico was? Nadat hij in een prachtige blauw/rode outfit gehesen was, Superman waardig, klom hij in het vliegtuig en was er geen weg terug. Na zo'n 10 minuten klimmen en op 11000 voet werd de sprong gewaagd. Met een snelheid van 200 km per uur kwam hij naar beneden en de parachute opende zich na zo'n halve minuut en kon hij genieten van een perfect uitzicht over de waddeneilanden Texel en Vlieland. Na zo'n 5 minuten landde onze superboy, stralend en gelukkig ongedeerd. 

Schrijf reactie (0 Reacties)

Mijn dochter is een echte vega burger, al vanaf haar peutertijd. De wandelende biefstukken lijken het in de gaten te hebben: van háár kunnen we met een gerust hart een hapje aannemen. Die verstokte vleeseter achter die lens negeren we maar! Mijn dochter heeft er echter wel voor gezorgd dat er minder vlees wordt gegeten in ons gezinnetje. Behalve dat dit goed is voor de koe, is het ook goed voor het terugdringen van het broeikaseffect, want in koeiescheten en boeren zit nogal wat methaan, een erg sterk broeikasgas. Tel daarbij de productie van veevoer(soja) uit de oerwouden bij op, en je komt tot de conclusie dat je als vegetarier ongegeneerd in een PC Hooftbak kunt gaan rijden, dat vervuild minder. Ik begin nu te vermoeden dat dochterlief toch een verborgen agenda heeft! (In herinnering "Lilian 2016")

Schrijf reactie (0 Reacties)