Schrijf reactie (0 Reacties)

Deze foto had ik willen maken, een aantal jaren geleden bij mijn eerste bezoek aan Frankrijk.Maar het liep die dag niet op rolletjes.Het kostte al de nodige moeite om mijn vrouw en onze kids over te halen om de koele beschaduwde oever van de Ardeche te verlaten en in een gloeiend hete Peugeot 405 te stappen.·Maar de belofte dat de rit over de toppen van de bergen een spectaculair uitzicht op de rivier zou bieden, deed ze puffend en steunend in de braadslee stappen. De rit was inderdaad onvergetelijk…de ene haarspeldbocht naar de andere, er leek geen eind aan te komen en “uitzicht op de rivier” , ho maar! Na drie kwartier “garen “ kwamen we eindelijk op het hoog(s)te punt van de tocht, daar waar het allemaal om te doen was geweest. Gepassioneerd stoof ik uit de auto om die ene onvergetelijke foto te maken.·Alsof de duvel er mee speelde, het fotorolletje liep vast..en daar stond onze halve vakantie op! Koortsachtig zocht ik naar een oplossing. Die foto moest gemaakt worden, maar de foto’s op het vastgelopen rolletje moesten ook gered worden. Ik had een donkere kamer nodig en wel snel! De oplossing lag voor de hand en was eenvoudig. Voordat mijn verbouwereerde gezinsleden het in de gaten hadden, lag ik met het fototoestel op mijn rug in de kofferbak van de Peugeot, heftig naar hun roepend en gebarend dat die klep dicht moest. Maar mijn kinderen waren natuurlijk niet op de hoogte van de beginselen van de analoge fotografie en weigerden de klep dicht te doen, al gillend dat ik niet zo gek moest doen. Mokkend klom ik maar weer de kofferbak uit, vriendelijk knikkend naar de inmiddels toegestroomd en verbaasde toeristen.Die foto is nooit gemaakt… maar gelukkig is er Google.

Schrijf reactie (0 Reacties)

Dit stukje heide maakte vroeger deel uit van onze zondagse wandelroute na de kerkgang. Als rechtgeaarde kerkganger annex schapenherder wist mijn vader hoe hij zijn  kudde mee moest krijgen. Deze keer niet met "kerkvoer" (pepermuntjes tijdens de dienst) of een rammelend blik voer,  maar met een zak vol doppinda's. Netjes liepen wij dan achter pa(en moe) aan tijdens dit rondje, wat ook nu 45 jaar na dato, nog in mijn geheugen gegrift staat. De enige verandering is dat het landschap weer getransformeerd is tot voor de landbouw revolutie met behulp van deze grote grazers en de stichting het Drentse Landschap. Hier informatie over deze wandelroute op de Vossenberg.

Schrijf reactie (0 Reacties)