“Soms zijn bepaalde gebeurtenissen in ons leven geen toeval. Ze vallen ons toe”. Dit waren de eerste woorden van uitvaartverzorgster Marijke bij het afscheid van Lilian. Tijdens het voorbereiden van haar afscheid vertelde Marijke dat zij altijd begon met een gedicht en ze vroeg ons of wij iets toepasselijk wisten. Eerst konden we niets bedenken, totdat we de gedichtenbundel “Van dag tot dag” van “Kahlil Gibran” zagen liggen, één van Lilians favoriete dichters. Bij 12 februari, de sterfdag van Lilian, zagen wij dat onder het gedicht het zo kenmerkende hartje van Lilian getekend. In dat gedicht kwam het allemaal samen:

Op dat moment sprak de rivier met luider stem en zei:

"Kom tot mij, kom tot mij, we gaan op weg naar zee. Kom tot mij en zwijg stil.

Verenig je met mij. Wij gaan op weg naar zee. Kom tot mij, want in mij vergeten jullie je omzwervingen, verdrietig of blij. Kom tot mij, kom tot mij.

Jullie en ik vergeten onze wegen als we het hart bereiken, van onze moeder, de zee".

Hoe wonderlijk dat juist 2 dagen voor haar dood we Lilians laatste wens vervulden door nog een keer met haar en Roel naar zee te gaan.

Ook later kwamen er bij ons (en Lilians vriendinnen) gebeurtenissen op ons(hun) pad in de vorm van lieveheersbeestjes die op het juiste moment voorbij kwamen. Deze ontmoetingen kregen extra betekenis, toen we later in één van Lilians dagboeken, die ze ons had nagelaten, lazen dat zij kracht kreeg van deze beestjes als ze het moeilijk had. Voor haar stond dit beestje symbool voor de spirituele wereld en dood en wedergeboorte. Voor ons werd dit beestje ook een symbool als herinnering aan Lilian en de connectie met haar en al haar dierbaren. Vandaar de titel “ladybug connection” op mijn website.

Reacties mogelijk gemaakt door CComment