Hoe bereid je je voor op een wandeltocht van 800 km?  Niet dus ! Of je moet een filmhuis-avondje over de Santiago de Compostella als voorbereiding zien.  Onze zoon Roel had er geen problemen mee, hij zou die tocht gewoon lopen! De middag voor zijn vertrek waren we neergestreken in een B&B in het Franse plaatsje Saint Jean Pied de Port, aan de Frans-Spaanse grens. Toen onze gastheer opmerkte dat onze zoon vast wel veel getraind zou hebben vanwege de hoge Pyreneeën die in het verschiet lagen,  daarbij wijzende naar de bergen die in het zuiden van het stadje opdoemden, begon Roel een beetje zuinig te lachen.Wij hadden er echter alle vertrouwen dat het goed zou komen en de volgende dag zwaaiden we hem uit. We zouden hem daarna nog een paar keer ontmoeten, onder anderen in de Spaanse stad Pamplona, bekend van het stierenrennen. Gelukkig waren de stieren nog niet losgelaten toen Roel de stad binnenkwam strompelen en door ons werd “opgevangen”. De beklimming met bepakking van de Pyreneeën en vooral het afdalen waren een slijtageslag geweest voor zijn hakken, waar geen vel meer op zat. Ondanks dat deze handicap hem zeker 2 weken parten bleef spelen, bleef hij volhouden en wist hij na 4 weken lopen het eindpunt te bereiken. Santiago de Compostella !

Schrijf reactie (0 Reacties)

“Soms zijn bepaalde gebeurtenissen in ons leven geen toeval. Ze vallen ons toe”. Dit waren de eerste woorden van uitvaartverzorgster Marijke bij het afscheid van Lilian. Tijdens het voorbereiden van haar afscheid vertelde Marijke dat zij altijd begon met een gedicht en ze vroeg ons of wij iets toepasselijk wisten. Eerst konden we niets bedenken, totdat we de gedichtenbundel “Van dag tot dag” van “Kahlil Gibran” zagen liggen, één van Lilians favoriete dichters. Bij 12 februari, de sterfdag van Lilian, zagen wij dat onder het gedicht het zo kenmerkende hartje van Lilian getekend. In dat gedicht kwam het allemaal samen:

Op dat moment sprak de rivier met luider stem en zei:

"Kom tot mij, kom tot mij, we gaan op weg naar zee. Kom tot mij en zwijg stil.

Verenig je met mij. Wij gaan op weg naar zee. Kom tot mij, want in mij vergeten jullie je omzwervingen, verdrietig of blij. Kom tot mij, kom tot mij.

Jullie en ik vergeten onze wegen als we het hart bereiken, van onze moeder, de zee".

Hoe wonderlijk dat juist 2 dagen voor haar dood we Lilians laatste wens vervulden door nog een keer met haar en Roel naar zee te gaan.

Ook later kwamen er bij ons (en Lilians vriendinnen) gebeurtenissen op ons(hun) pad in de vorm van lieveheersbeestjes die op het juiste moment voorbij kwamen. Deze ontmoetingen kregen extra betekenis, toen we later in één van Lilians dagboeken, die ze ons had nagelaten, lazen dat zij kracht kreeg van deze beestjes als ze het moeilijk had. Voor haar stond dit beestje symbool voor de spirituele wereld en dood en wedergeboorte. Voor ons werd dit beestje ook een symbool als herinnering aan Lilian en de connectie met haar en al haar dierbaren. Vandaar de titel “ladybug connection” op mijn website.

Schrijf reactie (0 Reacties)

Op een grote paddestoel, rood met witte stippen, zat kabouter ... heen en weer te wippen.  10 tegen 1 dat de naam van de kabouter zonder aarzeling bij je opkomt. Wonderlijk, is het niet? Waar in die grijze massa zitten toch al die associaties opgeslagen? Je hoeft maar de eerste tonen van een melodie te horen en je weet wat er gaat komen, ook al heb je het liedje jaren niet gehoord. In je hersenen zeggen de wetenschappers. Ik denk zelf dat ervaringen en indrukken niet in je hersenen zijn opgeslagen, maar non-lokaal, in een energieveld of iets dergelijks. In het hindoeïsme en later in de theosofie sprak men van "akasha", het vijfde element, oftewel ether, hemel of uitspansel genoemd, waar alle menselijke ervaringen zijn bewaard. In deze optiek zijn hersenen alleen maar het instrument, wat de signalen opvangt en vertaalt naar de zintuigen. Net zoiets als een TV, welke uit zichzelf ook geen ervaring heeft, maar deze ontvangt van de zender of akasha. Dáár zit de intelligentie. Mooi concept hé!  Zelf religieus ingestelde mensen kunnen volgens mij hier mee uit de voeten. Vervang het woord energieveld of zender of akasha door God, en iedereen is tevreden. Na deze filosofische uitbarsting even weer terug naar die vliegenzwam, daar begon het mee.  De structuur van de onderkant van de hoed vind ik ook heel bijzonder. Heeft wel wat weg van de structuur  van onze grijze massa en minstens zo verwonderlijk.

Schrijf reactie (0 Reacties)